ANADOLU

Besikler vermisim Nuh’a

Salincaklar, hamaklar

Havva Anan dünkü çocuk sayilir

Anadolu’yum ben

Taniyor musun?

Utanirim, utanirim fukaraliktan

Ele güne karsi çiplak üsür fidelerim

Harmanim kesat

Kardesligin, çalismanin, beraberligin

Atom güllerinin katmer açtigi

Sairlerin, bilginlerin dünyalarinda kalmisim bir basima

Bir basima ve uzak

Biliyor musun?

Binlerce yil sagilmisim

Korkunç atlilariyla parçalamislar

Nazli seher sabah uykularimi

Hükümdarlar, saldirganlar, haydutlar

Haraç salmislar üstüme

Ne Iskender takmisim

Ne sah ne sultan

Göçüp gitmisler

Gölgesiz

Selam etmisim dostuma

Ve dayatmisim

Görüyor musun?

Nasil severim bir bilsen

Köroglu’yu, karayilani, meçhul askeri

Sonra Pir Sultan’i, ve Bedrettin’i

Sonra kalem yazmaz

Bir nice sevda

Bir bilsen onlar beni nasil severdi

Bir bilsen Urfa’da kursun atani

Minareden, barikattan, selvi dalindan

Ölüme nasil gülerdi

Bilmeni mutlak isterim

Duyuyor musun?

Sissst

Öyle yikma kendini

Öyle mahsun, öyle garip

Nerede olursan ol

Içeride, disarida, derste, sirada

Yürü üstüne üstüne

Tükür yüzüne celladin

Firsatçinin, fesatçinin, hainin

Dayan kitap ile, dayan is ile

Tirnak ile dis ile

Umut ile sevda ile düs ile dayan

Rüsva etme beni

Gör

Nasil yeniden yaratilirim

Namuslu genç ellerimle

Kizlarim, ogullarim var gelecekte

Her biri vazgeçilmez cihan parçasi

Kaç bin yillik hasretimin goncasi

Gözlerinden, gözlerinden öperim

Bir umudum sende

Anliyor musun?

Siir : Ahmet Arif

Müzik: Anonim