Bu öykü uzun yillar önce baslar
Sevinç ve hüzün çökmüs vagonlara
Bir tren umuda dogru yol alir
Ve ben içinde bir gurbetlik yolcu

Uzun yillardan sonra yeter oldu
Gezdim dolastim en son sana döndüm
Yari sakat gençligim heder olmus
Sen zalim hancisin ben yolda yolcu

Ne kucak açtin ne bagrina bastin
Yarali ve yalniz darda biraktin
Dogdugum illerde el gibi kaldim
Sen zalim hancisin ben yolda yolcu

Bir sicak oksayis bir gülümseyis
Bunu yillardan sonra pek çok gördüm
Ne yüzüme baktin ne kulak astin
Sen zalim hancisin ben yolda yolcu...