Sonsuz bir yokluk
Kipirtisiz sessiz alabildigine
Karanlik susuz havasiz
Hiçbir seysiz yokluk iste
Olmayan zamanlarin olmayan bir yerinde
Ilk kez kipirdadi
Bir çift dudak bir çift göz bir çift el
Ve ilk varligin tohumu atildi yoklugun ortasina
Ve bir çiçek büyüdü renksiz kokusuz dikensiz yapraksiz
Yalnizca bir çiçek ve büyüdü hiçbir sey istemeyerek
Susuz havasiz isiksiz topraksiz büyüdü büyüdü büyüdü
Düsüncelere sigabilen bütün büyüklükleri asti
Ve bütün güzelliklerin gerçegine ulasti
Su istedi toprak istedi hava istedi isik istedi
Böcekler baska çiçekler güzellikler
Ve en çok onu koklayacak bir insan bir can istedi
Sevgisini güzelligini görecek bir can yalnizca bir can
Ve bu arzuyla yanip tutustu durmadan
Isindi isindi tutustu
Kizarmis dev yapraklar
Sicacik bir dogumun mutluluguyla kivrildi
Ve milyonlarca yanardag gibi patladi
Dagildi paramparça yoklugun ortasina
Ve simdi görünce yalnizca sevgiden olusan kendi
Parçaciklarinin
Sevgisizlikten kuruduklarini birbirlerine düsman olduklarini
O dev çiçek agliyor agliyor gülecegi günü bekliyor