Yoldas senin bir gülüsün
Bir dostunun yarasini saramiyorsa artik
Sen artik kendin degilsin
Vur öfkeni dostuna
Yazdim daglarca göllerce
Dökülmeyen gözyasim da bogulsun deryalarca
Yitip, giden devrimler gibi
Dost sesin, dost gülüslerin
Simdi çölde bir damla su
Sen artik kendin degilsin
Öfke çaresizliktir bilirim
Çaresizligine ölürüm
Sesinde açan çiçeklere inan her seyimi veririm
Sanma ki bir yitiktir
Hüzünlere sarilmam
Sanma ki gülüm bu hüzün
Ölgügümde bitecektir
Bir gün mavi bulutlara
Biner sonsuza giderim
Dost sesini duyava dek
Karanliga gülümserim