Boynuna o yesil fulari sarma çocuk
Gece trenlerine binme kaybolursun
Sokaklarda mizika çalma çocuk vurulursun

Korkusu kalmis içimizde terkedilmis çocuklarin
Yitik yüzlü fotgraflar duruyor siah-beyaz
Kirik bir vazo masanin ortasinda
Yikik dökük odada
Susuz ve çiçeksiz

Tasini taragini toplayip gidiyor gökyüzü tepemizden
Korkusunu birakiyor içimize
Karanligini
Yalnizlik gibi birsey düsüveriyor yüregimizden
Korkusu kaliyor içimizde
Susuzlugu
Ne vakit kalirsa insan korkusuyla bir basina
Ve yalnizligi çig gibi büyüyorsa
Sabahlari erken kalkmali daima
Tras olmali
Saçini sakalini taramali
Ve en güzel giysilerle çikmali sokaga
Ki gün dogmuyorsa bir daha
Ve inancin kefesi bundan yanaysa
Ve artik ölümse korkunun soguk adi
Düsüvermisse yüregimize
Yapacak birsey kalmamistir
Mutluluk adina.